Dagboek 5
La Aldea del Portillo de Busto, 27 juni 2007
Het leven met artiesten
Hier in Aldea del Portillo wonen is het niet alleen vanwege de ligging en grootte
al heel anders dan wonen in Nederland, ook de artiesten die er in wonen maken
het een beetje anders. Een stelletje verzamelaars zijn het. Absoluut niks wordt
weg gegooid, want alles kan gebruikt worden voor Kunst. Zo is er een huis en
een zolder vol spullen die een niet-artiest al lang weg had gegooid. Of je vind
midden in de nacht je artiest-huisgenoot in het donker met een toren voor zich
van blikjes, sigaretten en ander puin waar die foto´s van aan het maken
is. Of ben je na een middagje vertoeven bij een waterval bakken vol stenen aan
het sjouwen die goed zijn voor een kunstwerk. Bij een expositie wordt uren nagedacht
of de stapel boeken zo moeten liggen of misschien toch een cm naar rechts. Een
voordeel is dat we absoluut uit de mooiste spa-water flessen drinken van Spanje,
want die kunnen later ook gebruikt worden voor Kunst. Waar je ook aan merkt
dat je met artiesten woont, is waar je spullen in gedecoreerd en bewaard worden.
Bijvoorbeeld kom je bij het onkruid wieden een oude wastrommel tegen die gebruikt
wordt als plantenbak. In onze douche hangt het wc-papier aan een klerenhanger
en de zeep ligt in een hangconstructie van een jampotdekseltje en een touwtje.
En je wordt gestrikt voor rare activiteiten als je kunt lezen onder het kopje
nieuwtjes. Ik hou van artiesten.
Nieuwtjes
Vorige week hadden we bezoek van Paola. Paola komt uit Italië en was hier
vorig jaar 6 maanden als vrijwilligster. En nu was ze dat opnieuw weer even
voor 10 dagen.
In het vorige dagboek vertelde ik over de expositie ¨ Pino¨ die in Burgos
was. Inmiddels is de expositie weer afgelopen en hebben we die 12 juni groots
afgesloten. Speciaal voor de afsluiting van de expositie hebben Mattia en David
een kunstwerk gemaakt die
op deze dag buiten tentoongesteld stonden. David heeft schoenen besmeurt met
modder en veters gemaakt van kranten en Mattia heeft een totem gemaakt. Ook
hadden we Paco geschreven van ik weet niet hoeveel kleine pino(denne)boompjes.
De visuele dichter heette namelijk Paco Pino.
´s Avonds hebben David, Paola, kleine Edo en ik ons in een wit gewaad
gehesen met zwarte letters erop. Zo liepen we op straat achter onze architecte
van ´El Hacedor´ aan. Zij was gekleed als een soort fee en deelde
gedichtjes uit aan de mensen. Om de beurt riepen David, Paola en ik een woord
en gooide we tegelijk letters van de soep (vermicelli in de vorm van letters)
op straat. Sommige mensen vonden het leuk, anderen raakten geïrriteerd,
allen snapte het niet. Maar ja dit is nou eenmaal visuele poëzie.
En dan nog een leuk
nieuwte voor mij. Donderdag komen me ouders me opzoeken en daar heb ik zin in.
Heb die mensen toch ook al veel te lang niet gezien.
Dit was het dan weer voor deze maand en tot de volgende keer maar weer.
 |
 |
 |
 |
 |
|
| Totem van Mattia | Schoenen van David |